Spis treści
- Otrzymaliśmy łaskę życia obok Świętego.
- Wprowadził nas w nowe tysiąclecie.
- Dziedzictwo, które powierzono naszym sercom..
II. Uczył nas należeć do Boga.
- Pragnął, by w nim wypełniła się wola Boża.
- W Sercu Boga jest miejsce dla najmniejszych.
- Wielkie wzory i małe serca.
III. Pomaga nam budować wspólnotę.
Zachować dziedzictwo przez wierność miłości
Wprowadzenie
Z wdzięcznością za Papieża, który przygotowywał nasze serca
Są osoby, przez które Bóg przygotowuje nasze serca do przyjęcia powołania, zanim jeszcze potrafimy je rozpoznać i nazwać. Ich słowa, modlitwa i świadectwo życia pozostają w nas, stopniowo odsłaniając swoją głębię. Dla wielu członków Wspólnoty Dusz Najmniejszych taką osobą był święty Jan Paweł II. Patrząc dzisiaj na początki naszej wspólnej drogi, z wdzięcznością dostrzegamy dobro, którym Bóg obdarzał nas przez jego pontyfikat.
Wspólnota powstała w Polsce w 2003 roku, jeszcze za życia Papieża Polaka. Jednak przygotowanie naszych serc rozpoczęło się wcześniej. Dorastaliśmy w świetle jego nauczania, przeżywaliśmy pielgrzymki, słuchaliśmy słów kierowanych do Kościoła i Ojczyzny. Obserwowaliśmy jego skupienie na modlitwie, miłość do Eucharystii, zawierzenie Maryi oraz troskę o człowieka. Z czasem coraz wyraźniej odkrywaliśmy, jak głęboko to świadectwo przeniknęło nasze rozumienie wiary.
Jan Paweł II pomagał nam uwierzyć, że życie należy do Boga i może stać się odpowiedzią na Jego miłość. Prowadził ku osobistemu spotkaniu z Chrystusem, uczył ufności i przypominał o powołaniu każdego ochrzczonego do świętości. Wprowadzając Kościół w nowe tysiąclecie, zachęcał do pogłębienia więzi z Jezusem. To wezwanie odnajdywało odpowiedź także w sercach ludzi, którzy później rozpoznali swoje miejsce we Wspólnocie Dusz Najmniejszych.
Z jego posługą wiążemy wdzięczność za otwarcie nas na duchowe drogi, które stały się szczególnie bliskie naszemu powołaniu: zawierzenie Jezusowi przez Maryję, małą drogę świętej Teresy od Dzieciątka Jezus i ufność w Boże miłosierdzie, do której prowadzi święta Faustyna Kowalska. W tak przygotowanych sercach mogło dojrzewać również przyjęcie drożyny miłości służebnicy Bożej siostry Konsolaty Betrone. Odkrywaliśmy, że nasza słabość może stać się miejscem działania łaski, a zwyczajne życie — przestrzenią wiernego kochania Boga i człowieka.
Więź Wspólnoty z Janem Pawłem II ma przede wszystkim charakter duchowy. Nie przypisujemy mu formalnego udziału w jej powstaniu. Pragniemy natomiast dać świadectwo temu, jak jego osoba i nauczanie pomagały kształtować serca, z których wyrosło nasze wspólne dzieło. Jego wpływ rozpoznajemy w umiłowaniu Eucharystii, w maryjnym zawierzeniu, w modlitwie za zbawienie dusz oraz w pragnieniu życia miłosierdziem.
Szczególne miejsce w naszej pamięci zajmuje rok 2005. Odejście Papieża przeżywaliśmy z bólem i wdzięcznością. W czerwińskich Wieczernikach dojrzewało wówczas pytanie o odpowiedzialność za otrzymane dziedzictwo. Coraz mocniej rozumieliśmy, że pamięć o nim powinna owocować wiernością: modlitwie, sakramentom, Kościołowi i codziennym obowiązkom. Późniejsze uznanie jego świętości przez Kościół umocniło nas w proszeniu o jego wstawiennictwo i podejmowaniu drogi, którą wskazywał.
Ta broszura wyrasta z takiej wdzięczności. Łączy wspomnienia, fragmenty papieskiego nauczania i rozważania odnoszące je do życia dusz najmniejszych. Pragniemy przyjrzeć się temu, co otrzymaliśmy, aby pełniej odpowiedzieć na łaskę. Pytamy, jak zawierzenie przemienia codzienność, jak Eucharystia buduje jedność i jak przyjęte miłosierdzie staje się troską o drugiego człowieka.
Chcemy również odnowić świadomość naszego miejsca w Kościele. Duchowa małość uczy pokory, a zarazem otwiera na odpowiedzialność. Każda dusza może ofiarować dobro: modlitwę, cierpliwość, przebaczenie, uczciwie wykonaną pracę, obecność przy cierpiącym. W takich czynach przyjęte nauczanie staje się życiem, a Wspólnota dojrzewa do swojego posłannictwa.
Oddajemy te strony Maryi, prosząc, aby prowadziła nas do Jezusa. Niech lektura pomoże nam rozpoznać Jego działanie w naszej historii i odważniej powierzyć Mu przyszłość. Niech wdzięczność za świętego Jana Pawła II obudzi nowe pragnienie świętości — przeżywanej w prostocie, jedności i wiernej miłości.
Święty Janie Pawle II, dziękujemy Bogu za dar Twojego życia. Módl się za Wspólnotą Dusz Najmniejszych, aby dobro, które otrzymaliśmy przez Twoją posługę, przynosiło trwałe owoce w naszych sercach i służyło całemu Kościołowi.
