Zachować dziedzictwo przez wierność miłości

Zakończenie

Powracając do życia i nauczania świętego Jana Pawła II, rozpoznajemy dobro, którym Bóg przygotowywał nasze serca do wspólnej drogi. Papieska modlitwa, pielgrzymki, zawierzenie Maryi, głoszenie miłosierdzia i świadectwo cierpienia pozostawiły w nas trwały ślad. Z tego obdarowania wyrasta wdzięczność Wspólnoty Dusz Najmniejszych. Pragniemy zachować je w pamięci i pozwalać, aby nadal kształtowało nasze życie.

Wspólnota powstała w 2003 roku, jeszcze za życia Papieża Polaka. Jej członkowie przynosili doświadczenia wiary dojrzewającej przez lata jego pontyfikatu. W tym świetle łatwiej było nam rozpoznawać własne powołanie: należeć do Jezusa, zawierzać się Maryi, ufać miłosierdziu i podejmować małą drogę miłości. Dzisiaj dostrzegamy, jak wiele z otrzymanego wówczas dobra pozostaje fundamentem naszej formacji.

Świadectwo Jana Pawła II prowadzi nas przede wszystkim ku Chrystusowi. To w Nim odnajdujemy źródło życia, przebaczenia i jedności. Dlatego zachowanie papieskiego dziedzictwa zaczyna się od osobistej więzi z Jezusem: od modlitwy, słuchania słowa Bożego, korzystania z sakramentów i gotowości do nawrócenia. Każdy z nas jest zaproszony, aby odpowiedzieć na tę miłość we własnym powołaniu.

Odpowiedź duszy najmniejszej może być bardzo prosta. Znaleźć czas dla Boga. Uczciwie wykonać pracę. Wysłuchać bliskiego człowieka. Przeprosić i naprawić krzywdę. Pomóc osobie, która potrzebuje wsparcia. W takich czynach wielkie dziedzictwo znajduje miejsce w zwyczajnym dniu. Przyjęte słowo staje się decyzją, a pragnienie świętości — wiernym krokiem na drodze.

Nie zawsze potrafimy odpowiedzieć tak, jak pragniemy. Poznajemy własną niestałość, słabość i przywiązania. Wtedy wracamy do miłosiernego Jezusa. Uczymy się przyjmować przebaczenie i zaczynać ponownie. Mała droga potrzebuje tej ufności: Bóg może prowadzić nas także przez doświadczenie bezradności, jeśli otwieramy Mu serce i podejmujemy dobro możliwe dzisiaj.

Maryi powierzamy całą tę drogę. Jej macierzyńska obecność pomaga nam trwać przy Jezusie, słuchać Go i odpowiadać na Jego wezwania. Zawierzamy Jej rodziny, osobiste powołania i przyszłość Wspólnoty. Prosimy, aby uczyła nas przyjmować Boże prowadzenie z pokorą i odwagą. Pragniemy, by nasze oddanie owocowało odpowiedzialnością, delikatnością i gotowością służby.

Dar otrzymany przez posługę Jana Pawła II domaga się również odpowiedzi wspólnotowej. Jesteśmy sobie nawzajem powierzeni. Potrzebujemy troszczyć się o prawdę i zaufanie, dostrzegać dary innych, dzielić obowiązki oraz wspierać tych, którzy przeżywają trudności. Jedność budujemy przez codzienną wierność: dotrzymywanie słowa, cierpliwe słuchanie, uczciwą rozmowę i gotowość pojednania.

Eucharystia pozostaje sercem tego życia. Przy jednym ołtarzu przynosimy Jezusowi naszą różnorodność i prosimy, aby jednoczył nas w swojej miłości. Przyjmujemy Go, by coraz pełniej należeć do Ojca i stawać się darem dla ludzi. Wspólnota dojrzewa, kiedy to spotkanie przenika później nasze relacje, decyzje i sposób służenia.

Pragniemy także wiernie uczestniczyć w życiu Kościoła. W jedności z jego pasterzami rozeznajemy naszą drogę, czerpiemy z jego nauczania i podejmujemy posłannictwo. Otrzymana formacja ma pomagać nam pełniej przeżywać obowiązki rodzinne, zawodowe, kapłańskie i zakonne. Każde powołanie może przynosić dobro, którym wzajemnie się obdarowujemy.

Szczególnym zadaniem pozostaje krzewienie orędzia miłosierdzia. Powierzamy Bogu świat, modlimy się za zbawienie dusz i staramy się nieść nadzieję ludziom spotykanym na naszej drodze. Słowo potrzebuje świadectwa, a świadectwo konkretnych uczynków. Dlatego pragniemy łączyć Koronkę, Różaniec i akt miłości z uważnością na człowieka: chorego, samotnego, zagubionego i potrzebującego pomocy.

W ten sposób wdzięczność za Papieża staje się żywą odpowiedzią. Jego nauczanie możemy zachowywać przez lekturę i rozważanie, a następnie podejmować dobro, które dzięki niemu rozpoznaliśmy. Jego świadectwo pomaga nam pytać o własną wierność. Jego wstawiennictwu powierzamy dalszą drogę, ufając, że świętych obcowanie umacnia nas w pielgrzymowaniu do Boga.

Te strony są więc zaproszeniem do dalszego życia otrzymanym darem. Każdy może odnaleźć w nich myśl, do której warto powracać, modlitwę, którą pragnie podjąć, albo wezwanie wymagające konkretnej odpowiedzi. Cała Wspólnota może zapytać: jak pełniej otworzyć się na Jezusa? O jakie dobro powinniśmy zatroszczyć się teraz? Kto potrzebuje naszej obecności i pomocy?

Z ufnością powierzamy Bogu przyszłość. Nie znamy wszystkich zadań, które przed nami postawi, ani trudności, przez które będziemy przechodzić. Możemy jednak troszczyć się o serca gotowe słuchać i odpowiadać. Małe, wierne „tak” wypowiadane dzisiaj przygotowuje nas do dobra, które otrzymamy jutro.

Tak pragniemy zachować dziedzictwo świętego Jana Pawła II: przez coraz głębszą więź z Chrystusem, zawierzenie Maryi, życie miłosierdziem i troskę o jedność Kościoła. Niech dobro powierzone naszym sercom przechodzi w codzienną miłość. Niech każda dusza najmniejsza odkrywa, że jej życie może być darem, a Wspólnota pomaga ten dar wiernie rozwijać.

Panie Jezu, dziękujemy Ci za świętego Jana Pawła II i za dobro, którym obdarowałeś nas przez jego życie i posługę. Przyjmij naszą wdzięczność i przemieniaj ją w wierność.

Pogłębiaj naszą modlitwę, umacniaj miłość do Eucharystii i prowadź nas drogą nawrócenia. Ucz przyjmować Twoje miłosierdzie i dzielić się nim z innymi. Niech nasze codzienne obowiązki stają się miejscem szczerej odpowiedzi na Twoją miłość.

Duchu Święty, prowadź Wspólnotę Dusz Najmniejszych. Daj nam światło do rozeznawania, serca otwarte na prawdę i odwagę służby. Strzeż jedności i pomagaj każdemu rozwijać otrzymane dary.

Maryjo, przyjmij nasze życie i przyszłość naszego dzieła. Prowadź nas do Jezusa, ucz ufności i wspieraj w podejmowaniu Jego woli.

Święty Janie Pawle II, módl się za nami, aby dobro, które pomogłeś nam przyjąć, owocowało świętością życia i służyło całemu Kościołowi.

Jezu, Maryjo, kocham Was, ratujcie dusze! Amen.