2. Eucharystia i adoracja — dojrzewanie do spotkania

Spotkanie z Bogiem w wieczności przygotowuje się przez więź z Nim rozwijaną już teraz. Chrystus zaprasza nas do słuchania swojego słowa, przyjmowania sakramentów i trwania w Jego miłości. W Eucharystii daje nam siebie. Pod skromnymi postaciami chleba i wina jest rzeczywiście obecny Ten, który umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia.

Przychodzimy na Mszę świętą z całym życiem. Przynosimy wdzięczność, pracę, radości rodzinne, niepokój o bliskich i pamięć o zmarłych. Nieraz jesteśmy rozproszeni albo zmęczeni. Możemy jednak prosić o łaskę uczestnictwa sercem: o słuchanie słowa, przyjęcie wezwania do nawrócenia i zjednoczenie własnego oddania z ofiarą Chrystusa.

Eucharystia uczy przyjmowania. Zanim podejmiemy kolejne zadanie, otrzymujemy dar większy od wszystkiego, co sami możemy ofiarować. Jezus pragnie nas umacniać swoim życiem. Odpowiadamy wiarą i troską o właściwe przygotowanie do Komunii Świętej. Świadomość grzechu ciężkiego wzywa do sakramentalnego pojednania przed jej przyjęciem. W każdej sytuacji możemy otwierać serce na słowo Boże i prosić o łaskę powrotu.

Komunia z Chrystusem stopniowo przemienia sposób przeżywania codzienności. Przyjmując Jego miłość, uczymy się oddawać siebie. Prosimy o cierpliwość, gotowość przebaczenia i wrażliwość na człowieka potrzebującego pomocy. Owoc Eucharystii dojrzewa potem w domu, pracy i wspólnocie.

Adoracja pozwala dłużej zatrzymać się przy Panu obecnym w Najświętszym Sakramencie. Możemy pozostać przed Nim bez pośpiechu, słuchać, dziękować i powierzać Mu ludzi. Czasem przychodzi pociecha. Innym razem modlitwa wydaje się uboga: myśli uciekają, serce jest oschłe, a zmęczenie utrudnia skupienie.

Takie doświadczenie nie oznacza, że obecność przy Jezusie straciła wartość. Możemy spokojnie wracać do Niego, ilekroć zauważymy rozproszenie. Pomocne bywa krótkie zdanie Ewangelii, wezwanie aktu miłości albo prosta prośba: Panie, jestem przed Tobą, naucz mnie przyjmować Twoją miłość.

Wierność podczas oschłości pomaga odróżniać Boga od uczuć, które towarzyszą modlitwie. Jego obecność nie zależy od naszego nastroju. Z czasem uczymy się trwać przy Nim również wtedy, gdy nie otrzymujemy odczuwalnego umocnienia. Potrzeba przy tym roztropności: przemęczenie, choroba i trudności psychiczne mogą wpływać na modlitwę. Warto przyjmować pomoc i dostosować jej formę do rzeczywistych możliwości.

Osoba starsza lub chora może nie mieć siły na długą adorację. Kilka minut świadomego zwrócenia się ku Jezusowi bywa wówczas głębokim darem. Człowiek pozostający w domu może jednoczyć się z Panem przez modlitwę, lekturę Ewangelii i pragnienie Komunii. Wspólnota powinna pomagać mu w kontakcie z kapłanem i, gdy jest to możliwe, w przyjmowaniu Eucharystii.

Uboga modlitwa przygotowuje nas również na czas, kiedy osłabną słowa i zdolność skupienia. W chorobie może pozostać jedno wezwanie, spojrzenie na krzyż albo zgoda na modlitwę innych. Uczymy się wtedy przyjmować miłość, której sami nie potrafimy już wyrazić tak jak dawniej.

Szczególnym umocnieniem u kresu życia jest Wiatyk — Komunia Święta udzielana człowiekowi przechodzącemu do wieczności. Dlatego warto odpowiednio wcześnie zadbać o posługę kapłana. Obecność Chrystusa staje się pokarmem na ostatnią drogę, a modlitwa Kościoła otacza chorego i jego bliskich.

Dusza najmniejsza może już dzisiaj przeżywać Eucharystię i adorację jako szkołę zawierzenia. Przychodzić ze swoją słabością, przyjmować łaskę, pozwalać się prowadzić. Nie musi przynosić Jezusowi doskonałej modlitwy. Może przynieść prawdziwe serce, gotowe uczyć się miłości.

Panie Jezu, obecny w Najświętszym Sakramencie, dziękuję Ci, że pozostajesz blisko. Ucz mnie uczestniczyć w Eucharystii z wiarą i przyjmować owoce Twojej ofiary. Podtrzymuj mnie, gdy modlitwa jest trudna. Przygotowuj moje serce na pełnię spotkania z Tobą i spraw, abym otrzymaną miłość przekazywał innym. Amen.