III. Pomaga nam budować wspólnotę

7. Jedno serce w Chrystusie

Komunia z Bogiem i między wiernymi

Wspólnota Dusz Najmniejszych gromadzi ludzi o różnych historiach, doświadczeniach i powołaniach. Każdy przychodzi z własnymi darami, pragnieniami i słabościami. Łączy nas miłość do Jezusa, zawierzenie Maryi oraz pragnienie podążania małą drogą. Jednak najgłębsze źródło naszej jedności znajduje się w darze, który otrzymujemy od Boga: w uczestnictwie w Jego życiu.

Święty Jan Paweł II pomagał nam rozumieć tę tajemnicę przez nauczanie o komunii. W adhortacji Christifideles laici, w numerze 19, wskazywał, że jej podstawowym sensem jest zjednoczenie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Z tej więzi wyrasta komunia wiernych. Im pełniej otwieramy się na życie Boże, tym głębiej możemy rozpoznawać siebie jako braci i siostry.

Dla duszy najmniejszej jest to prawda pełna pocieszenia. Nasza wspólnotowa droga ma oparcie większe niż osobiste możliwości. Bóg pierwszy wychodzi ku nam, obdarza łaską i zaprasza do bliskości. Możemy przyjmować ten dar, odpowiadając modlitwą, wiarą i codziennym nawróceniem. Jedność dojrzewa w sercach, które pozwalają prowadzić się Chrystusowi.

Jej początkiem jest chrzest. Przez ten sakrament zostaliśmy zjednoczeni z Chrystusem, otrzymaliśmy nowe życie i zostaliśmy włączeni do Kościoła. Zanim spotkaliśmy się we Wspólnocie Dusz Najmniejszych, należeliśmy już do jednej rodziny wiary. Wspólnotowa formacja pomaga nam coraz świadomiej przeżywać to obdarowanie.

Duchowe dziecięctwo ma więc głębokie zakorzenienie w chrzcie. Nazywamy Boga Ojcem, ponieważ w Chrystusie otrzymaliśmy łaskę przybrania za dzieci. Możemy zwracać się do Niego z ufnością, przynosić Mu całe życie i prosić o prowadzenie. Nasza małość otwiera nas na przyjęcie tej więzi: potrzebujemy Ojca, który zna nas i uczy dojrzewać w miłości.

Ten sam dar pomaga inaczej spojrzeć na drugiego człowieka. Osoba stojąca obok mnie również została umiłowana przez Boga. Ma swoją godność, własne powołanie i miejsce w Kościele. Nawet gdy trudno mi zrozumieć jej sposób myślenia, mogę pamiętać, że jest moją siostrą lub moim bratem w Chrystusie. Z tej świadomości wyrasta szacunek, który poprzedza nasze osobiste sympatie.

Komunię ożywia Duch Święty. To On wzbudza wiarę, prowadzi ku Jezusowi i uczy wołać do Ojca. On również uzdalnia do przyjmowania siebie nawzajem. Dlatego potrzebujemy modlitwy o Jego obecność w całym życiu Wspólnoty: w formacji, rozeznawaniu, podejmowaniu posług i zwyczajnych rozmowach.

Duch Święty pomaga nam słuchać z większą cierpliwością, rozpoznawać własne przywiązania i dostrzegać dobro w innych. Otwiera serce na prawdę, że możemy potrzebować daru osoby, której dotąd nie rozumieliśmy. Uczy wdzięczności za to, czego sami nie posiadamy, a czym ktoś inny może służyć.

Jego dary są różnorodne. Jedna osoba potrafi jasno wyjaśnić prawdy wiary, druga uważnie towarzyszy cierpiącym, inna dobrze organizuje wspólne działania. Ktoś służy śpiewem, ktoś gościnnością, ktoś wytrwałą modlitwą w ukryciu. Otrzymane dary potrzebują rozeznawania i rozwijania, aby służyły dobru ludzi oraz jedności Kościoła.

Szczególnym miejscem umacniania komunii jest Eucharystia. Jan Paweł II w encyklice Ecclesia de Eucharistia, w numerze 24, ukazywał, że zjednoczenie z Ciałem Chrystusa buduje komunię między wiernymi. Przy ołtarzu spotykamy Pana, który oddaje siebie za nas i gromadzi nas w swoim Kościele. Przyjmując Go, otwieramy się również na miłość obejmującą innych.

Dlatego Eucharystia zajmuje centralne miejsce w życiu dusz najmniejszych. Przynosimy na nią nasze rodziny, obowiązki, radości i trudności. Łączymy je z ofiarą Jezusa i prosimy, aby całe życie stawało się odpowiedzią na Jego miłość. W Komunii Świętej otrzymujemy samego Chrystusa, który umacnia naszą więź z Ojcem i uzdalnia do coraz pełniejszego daru z siebie.

Przygotowanie do tego spotkania obejmuje wiarę, modlitwę i troskę o pojednanie z Bogiem. Sakrament pokuty pomaga usuwać przeszkody, które grzech stawia naszej komunii z Panem. Uczymy się przychodzić do Niego w prawdzie, przyjmować przebaczenie i podejmować przemianę. Wspólnota może wspierać nas w tej drodze przez dobre świadectwo i zachętę do życia sakramentalnego.

Po przyjęciu Jezusa warto pozostać w ciszy i wdzięczności. Możemy wtedy powierzyć Mu także tych, z którymi wspólnie idziemy: osoby chore, nieobecne, przeżywające kryzys, pełniące odpowiedzialne posługi. Przynosimy również relacje trudne, prosząc, aby Jego miłość pomagała nam szukać prawdy i pojednania.

Eucharystyczne zjednoczenie pragnie owocować w codzienności. Jezus prowadzi nas ku człowiekowi, którego spotkamy po modlitwie. Pomaga dostrzec jego potrzeby, wysłuchać go i podjąć dobro. W ten sposób dar przyjęty przy ołtarzu stopniowo przemienia nasze relacje.

Może się zdarzyć, że podczas wspólnej Eucharystii przypomnimy sobie osobę, do której od dawna żywimy żal. Przynosimy tę sprawę Jezusowi. Prosimy o światło, o gotowość uznania własnych błędów i o odwagę rozmowy. Pojednanie może wymagać czasu, ale już szczera modlitwa otwiera drogę, którą łaska pomoże nam przejść.

Jedność w Chrystusie obejmuje również różnorodność powołań. We Wspólnocie spotykają się osoby świeckie, kapłani i osoby konsekrowane. Łączy nas godność dzieci Bożych oraz wspólne wezwanie do świętości. Każde powołanie wnosi zarazem właściwy sobie dar i odpowiedzialność.

Posługa kapłańska pomaga nam wzrastać przez głoszenie słowa, sprawowanie sakramentów i duchowe towarzyszenie. Osoby konsekrowane dzielą się świadectwem życia oddanego Bogu. Świeccy wnoszą doświadczenie małżeństwa, rodziny, pracy i obecności w świecie. Wzajemne obdarowanie pozwala pełniej dostrzegać bogactwo Kościoła i wierniej przeżywać własną drogę.

Dla duszy najmniejszej ważne jest przyjęcie swojego miejsca. Możemy rozwijać otrzymane zdolności, a jednocześnie uznać, że potrzebujemy pomocy innych. Ktoś dziś służy, a jutro sam potrzebuje wsparcia. W takiej wymianie darów dojrzewa braterstwo, które pozwala zarówno dawać, jak i przyjmować.

Komunia naszej Wspólnoty pozostaje częścią komunii całego Kościoła. Wzrastamy w jedności z jego pasterzami, czerpiemy z jego nauczania i uczestniczymy w życiu parafii. Otrzymana formacja ma pomagać nam lepiej służyć tam, gdzie żyjemy: w rodzinie, miejscu pracy i pośród osób potrzebujących. Miłość przyjęta we Wspólnocie rozszerza serce na innych.

Maryja towarzyszy nam w tym wzrastaniu. Jako Matka Kościoła prowadzi do Jezusa i pomaga przyjmować Jego słowo. Powierzamy Jej nasze różnice, pragnienia i trudności. Prosimy, aby wypraszała nam serca pokorne, zdolne do słuchania oraz gotowe do współpracy z łaską Ducha Świętego.

Tak rozumiemy pragnienie, aby być jednym sercem w Chrystusie. Każdy zachowuje własną historię i powołanie, a wszyscy uczymy się żyć z tego samego źródła. Chrzest zakorzenia nas w nowym życiu, Eucharystia pogłębia zjednoczenie, Duch Święty rozwija dary, a miłość pozwala im służyć wspólnemu dobru. Wdzięczni za nauczanie świętego Jana Pawła II, pragniemy coraz pełniej przyjmować tę tajemnicę.

Panie Jezu, dziękujemy Ci, że zgromadziłeś nas w swoim Kościele. Pomóż nam świadomie żyć łaską chrztu i z wiarą przyjmować dar Eucharystii. Niech więź z Tobą przemienia nasze spojrzenie na siebie nawzajem.

Duchu Święty, rozwijaj w nas otrzymane dary. Ucz słuchania, wdzięczności i odpowiedzialności. Prowadź nas ku prawdzie, pojednaniu i jedności.

Maryjo, Matko Kościoła, otaczaj naszą Wspólnotę opieką. Pomagaj każdemu wiernie przeżywać własne powołanie i służyć dobrem, które otrzymał.

Święty Janie Pawle II, módl się za nami, abyśmy coraz głębiej żyli komunią z Bogiem i stawali się jednym sercem w Chrystusie. Amen.