Encyklika „Annum Sacrum”
Encyklika papieża Leona XIII z 25 maja 1899 r. rozpoznaje głębokie związki między doktryną o królewskości Chrystusa a kultem Najświętszego Serca Jezusa. Temat królewskości Chrystusa – przedstawiony wykorzystując Psalm 2 „Jam jest postawion Królem od niego nad Syjonem, który nawiązuje do proroctwa Natana z 2 Księgi Samuela (2Sm 7,13-14), wskazał, że ten, który jest Królem, został zrodzony przez Ojca jako Jego Jednorodzony Syn. Ten Syn, aby być rzeczywiście Synem Króla i aby panować nad wszystkim, jest dziedzicem wszelkiej władzy. Encyklika cytuje Mt 28,18 gdzie Jezus objawia się uczniom jako Pan, któremu została dana władza – nieskończoność królowania: Dana mi jest wszystka władza na niebie i na ziemi. Stąd Jego panowanie jest: najwyższe, nieograniczone, nie podlegające niczyjej woli i nie ma równego ani podobnego sobie. Papież po takim zdefiniowaniu Jezusa jako Króla posiadającego nieograniczoną władzę, wskazał także źródła i motywy, dlaczego On tak króluje. To dominowanie (królowanie) Chrystusa bazuje na wzajemnej wymianie natury, wypływającej z Jego odwiecznego zrodzenia, a także z faktu nabycia przez Niego prawa do rodzaju ludzkiego poprzez wyrwanie go z mocy ciemności (Kol 1,13). Chrystus, ofiarując siebie samego na okup (Tym 2,6), nie nabywa tylko chrześcijan złączonych z Nim przez Chrzest święty, ale wszystkich i każdego człowieka z osobna. Leon XIII, na koniec, cytuje św. Tomasza z Akwinu, który zauważył, że: władza Chrystusa rozciąga się nad wszystkimi, chociaż dotychczas jeszcze nie wszystko się jej poddaje. Władze i swoje panowanie Chrystus wykonuje poprzez trzy wymiary: prawdę, sprawiedliwość i miłość, która jest Jego podstawowym atrybutem. Nauczanie papieskie miało na celu przygotować wiernych do ofiarowania się Najświętszemu Sercu Jezusowemu jako aktu oficjalnego rozpoznania i wyznania wszechwładzy Jezusa Chrystusa nad społeczeństwem ludzkim.
Konsekwencje obwieszczenia „Annum Sacrum”
Po włączeniu się papieża Leona XIII, dzięki publikacji Annum Sacrum do ruchu teologiczno-liturgicznego królewskości społecznej Chrystusa, w czerwcu 1899 roku, czyli w miesiąc po jej ogłoszeniu, jezuita włoski Giovanni Maria Sanna Solaro, dyrektor oddziału włoskiego towarzystwa Societe du regne social, wysłał do wszystkich biskupów włoskich list z prośbą o podpisanie petycji skierowanej do Leona XIII w sprawie wprowadzenia do kalendarza liturgicznego święta Chrystusa Króla. Około 100 biskupów złożyło swoje podpisy pod tą prośbą, a otrzymany list papież przesłał ówczesnej Kongregacji Rytów, która po jego przeanalizowaniu, niestety, prośbę w nim zawartą odrzuciła.
Przyszły papież, Pius X, Giuseppe Melchiorre Sarto, kiedy był jeszcze biskupem w Mantui, w 1889r., gdy świat świętował setną rocznicę rewolucji francuskiej, przewodniczył celebracji, podczas której wyznał najwyższą władzę Chrystusa nad społeczeństwem, wyrażając to publicznym aktem.
Encyklika „E Supremi Apostolatus”
W encyklice Piusa X, w której Papież przedstawił problemy (choroby), które stały się dla ówczesnego Kościoła konkretnym, widzialnym alarmem: tworzenie się stowarzyszeń skierowanych przeciw Bogu, ukrywanie (maskowanie) grzechów i grzeszności, problem alkoholizmu, perwersja umysłów, prześladowanie aktów religijności, walka z dogmatami wiary, niszczenie każdej relacji człowieka z tym, co Boskie, szerzące się wojny i materializm. Po prezentacji i nazwaniu tych niemocy społeczeństwa Papież wskazał, że tylko poprzez Jezusa Chrystusa, głęboko biorąc sobie do serca Jego naukę, można odnowić świat, który kroczy błędnymi drogami. Pius X podał lekarstwo dla tak błądzącego rodzaju ludzkiego: Należy rozpoznać i wyznać Jezusa Chrystusa, Jego Królestwo i Jego panowanie, gdyż tylko On posiada moc zwrócenia ludzkości jedynemu i prawdziwemu Bogu-Ojcu. Encyklika jest też bezpośrednim nawoływaniem skierowanym do ludzkości do ciągłego oddawania się, uległości panowaniu Chrystusowemu w różnych przejawach życia społecznego. Kościół jest natomiast elementem nawołującym i instrumentem, dzięki któremu panuje Chrystus.
Petycje Societe di Paray i biskupów z Piemontu, jak i publikacja encykliki „Ubi Arcano”, spowodowały potok prośb, jaki napłynął od różnych środowisk kościelnych, szacownych instytucji koscielnych i pojedyńczych osób; wszyscy widzieli we wprowadzeniu nowego święta i ogłoszeniu wszechwładzy Jezusa Chrystusa stabilny instrument wartości prawdy w społeczeństwie ludzkim, które nie kierowało się w swym postępowaniu prawami i przykazaniami Bożymy.
