Dyskusja na temat tytułu i miejsca święta w kalendarzu
Societe di Paray proponowało jako tytuł: święto Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, pragnąc w ten sposób podkreślić różnicę między królestwem społecznym Chrystusa a królestwem społecznym Najświętszego Serca.
Marthe de Noaillat uważała, że ten tytuł nie jest adekwatny do wartości święta i jego liturgii. Jej zdaniem nie powinno się proklamować tylko niesprecyzowanej najwyższej władzy Chrystusa nad ludzkością, ale Jego Królewski autorytet nad narodami oraz grupami politycznymi i społecznymi, tzn. Chrystusa jako res universalis societatum lub rex gentium.
Zwolennicy kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa proponowali tytuł: Święto Królestwa Społecznego Najświętszego Serca.
Toczyła sie także debata o połączenie nowego święta z kultem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Krytyka takiego podejścia: święto Najświętszego Serca dotyczy religijności intymnej, osobistej lub rodzinnej, indywidualnej lub społecznej, ale na pewno nie religijności społecznej.
Encyklika Piusa XI „Quas Primas”
Treść i argumenty encykliki
Encyklika jest usytuowana na fundamencie czterech argumentów:
Argument z Pisma Świętego
Nowa uroczystość i oficjalne jej rozpoznanie ze strony Kościoła bazuje się na wielu cytatach biblijnych. Bogactwo cytatów biblijnych nie jest dodatkiem, ale fundamentem magisterium.
Ze Starego Testamentu zostały przedstawione następujące cytaty:
– Dn 2,44, Dn 7, 13-14,
– Iz 9, 6-7
– Jr 23, 5
– Za 9, 9
– Lb 24, 19
– Ps 2; 44; 71
Z Nowego Testamentu:
– Łk 1, 32-33
– Mt 25, 31-40; 28, 18
– J 5, 22; 18, 37; 19, 15
– Dz 4, 12
– Hbr 1,1
– Rz 6, 13
– Ef 3, 19
– 1 Kor 6,15; 6, 20; 7, 23; 15, 25
– 1P 1, 18-19
– Ap 1, 5; 19, 16
Porównując werset z Księgi Daniela (Dn 7, 13-14) z celem encykliki, zauważamy, że z osobą Syna Człowieczego, któremu zostały dane wieczna władza, chwała i królestwo, jako atrybuty Jego własnej wszechwładzy i suwerenności, współpracuje także lud święty. Inne perykopy z Ksiąg Jeremiasz, Izajasza i Daniela przedstawiają obraz Króla zapowiedzianego, pochodzącego z rodu Dawida, którego królestwo nie będzie miało końca.
W Nowym Testamencie, Chrystus jako Zmartwychwstały, w ostatnim rozkazie ogłoszonym swoim uczniom (Mt 28, 18) obwieszcza im, że posiada pełną władzę sędziowską, za pomocą której działa na ziemi i w niebie.
