Argument liturgiczny

Papież dostrzega konieczność wprowadzenia w święte ryty Kościoła katolickiego, które przedstawiają wiernym różne tajemnice wiary, także nowej Uroczystości Chrystusa Króla. Pius XI usprawiedliwia swoją decyzję promulgacji nowej uroczystości, nawiązując do antycznej tradycji czy też do euchologii sakramentów i psalmów, które nazywają Chrystusa Królem. Przypomina także zwyczaj używania tytułu Chrystusa Króla w celebracjach Kościołów wschodnich

Argument teologiczny

W 1925 roku w rocznicę Soboru Nicejskiego, treść encykliki podkreśla, że właśnie ojcowie tego soboru ogłosili, że Jednorodzony Syn jest współistotny Ojcu i włączyli tajemnicę Królestwa do symbolu wiary – Credo poprzez sformułowanie Cuius Regni non erit finis, proklamując w ten sposób królewskość Chrystusa. Odwołując się do tych faktów Pius XI wskazuje na prawidłowość logiczną konieczności wprowadzenia do liturgii Kościoła na końcu Roku Jubilieuszowego specjalnej uroczystości, która objawiłaby właśnie Jezusa Chrystusa jako Króla.

Argument dydaktyczny

Przedstawia coroczną uroczystość jako bodziec i pomoc, dzięki którym społeczeństwo ludzkie zostanie przynaglone do powrotu do swojego Zbawiciela i do pielęgnowania w sobie tych treści, które są zawarte w przesłaniu nowej celebracji liturgicznej.

Oficjum brewiarzowe Piusa XI

Liturgia brewiarzowa łączy Królewskość Chrystusa i jej szeroką perspektywę duchową z wymiarem ziemskim. Większość czytań biblijnych pochodzi z listu św. Pawła do Kolosan, przede wszystkim z pierwszego rozdziału, w którym jest mowa o Osobie Chrystusa i Jego władzy zbawczej, odpuszczania, wyzwalania, dominowania, zmartwychwstania, pojednania i wprowadzania ponownie pokoju, ponieważ to dzięki Niemu Bóg Ojciec uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do Królestwa swego umiłowanego Syna (Kol 1, 13). Także i tutaj z władzy i mocy Chrystusa emanuje Jego ziemskie królowanie nad osobami.
Wraz z proklamacją nowej uroczystości w „Quas primas” otrzymała ona także swoją kolokację na łuku roku liturgicznego jako ostatnia niedziela października, przed uroczystością Wszystkich Świętych. W ten sposób został przedstawiony związek między królewskością ziemską Chrystusa a wiecznym mieszkaniem, miejscem pobytu wszystkich świętych, którzy już rozpoznali poprzez wiarę, a teraz oglądają Jezusa Chrystusa Króla, który zasiada na niebiańskim tronie.
Po wprowadzeniu tej uroczystości do kalendarza rzymsko-katolickiego również niektóre inne Kościoły prawie natychmiast ustanowiły uroczystość Chrystusa Króla w swoim roku liturgicznym.
W latach 20-ch XX wieku, od listopada 1926 roku do 2 maja 1929 roku – mniszka benedyktyńska  Catherine Olive Danze ze Zgromadzenia św. Maryi i Chrystusa Króla miała prywatne objawienia. Podczas nich Chrystus pojawiał się jej jako Król i zostawił jej zadanie propagowania i rozpoznania swojego Królestwa przez wszystkie narody świata, a także prosił ją, aby wybudowano sanktuarium w hołdzie Jemu jako Chrystusowi Królowi.