Uroczystość w czasie i po reformie soborowej
Zakończeniem refleksji Komisji ds. Ekumenizmu na temat królewskości Chrystusa było orzeczenie i przygotowane przez Yves’a Congara, w którym panowanie Chrystusa jest rozumiane jako totalne i absolutne, ale jego sprawowanie jest natury eschatologicznej.
We włoskim przedsoborowym środowisku Królewskości Chrystusa nadawano tylko aspekt eschatologiczny, zacierając w ten sposób jej wymiar społeczno-ziemski, istniejący przecież od początku w dążeniach propagatorów święta liturgicznego.
Sobór II Watykański – niestety zgromadzenie soborowe nie podjęło refleksji nad Królewskością Chrystusa. W dokumentach soborowych Królestwo Chrystusa i Chrystus Król zostały przedstawione w pluralizmie ich znaczeń. W Konstytucji „Lumen Gentium” potwierdza się, że Chrystus został posłany przez Ojca jako Nauczyciel, Król i Kapłan wszystkich (KK 13), a także, że Kościół, wypełniając swoją misję, powinien gromadzić w jedno naturę ludzką razem z tym Królem, któremu narody zostały dane w dziedzictwo (KK 13). Ojcowie soborowi, będąc świadomi, że królestwo Chrystusa nie jest z tego świata, wskazują na Kościół jako Jego Królestwo już teraz obecne w misterium (KK 3), które z mocy Boga rośnie w sposób widzialny w świecie, a także jako jego zalążek oraz zaczątek tego Królestwa na ziemi (KK 5). Kościół otrzymał posłannictwo głoszenia i krzywienia Królestwa Chrystusa i Boga wśród wszystkich narodów (KK 5).
Po soborze – 28 kwietnia 1969 r. papież Paweł VI – nowy kalendarz liturgiczny – uroczystość Chrystusa Króla otrzymała nowe miejsce, kończąc czas liturgiczny. Nie udało się znaleźć z jakich przyczyn. Jednak niektóre idee da się odśledzić w innych publikacjach. A więc – przemieszczenie daty uroczystości było pomyślane jako połączenie jej z okresem Adwentu, czasu przygotowania na powtórne przyjście Chrystusa. W tym aspekcie liturgia podkreślałaby eschatologiczny wymiar uroczystości Chrystusa Króla.
Yves Congar – wymiar historyczno-polityczny przedstawia wyłącznie część królewskości, natomiast jej pełnią jest moment eschatologiczny.
W posoborowych tekstach liturgicznych Uroczystości Chrystusa Króla brak aspektu politycznego. Teraz Uroczystość w swojej nowej formie prezentuje się w wymiarze eschatologicznym, kosmologicznym i duchowym.
Po Soborze Uroczystość otrzymała nowy wymiar teologiczny: już nie polityczno-społeczny, w którym Kościół przedstawia się w świecie wraz ze swoją władzą ziemską, ale eschatologiczno-duchowy z nową kolokacją w kalendarzu liturgicznym. W nowym kalendarzu liturgicznym z dnia 28 kwietnia 1969 roku, opracowanym przez Komisję mieszaną (konsylium) pod kierunkiem abpa Anniabala Bugniniego, oskarżonego później o przynależność do masonerii, dawne święto otrzymało nowy tytuł: Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata i zostało przeniesione z ostatniej niedzieli października na ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Święto Pana naszego Jezusa Króla uobecniało Jego panowanie nad światem i sprowadzało na świat łaskę Jego panowania. Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, ponieważ nazwa jest zbyt ogólnikowa i mglista, nie bardzo wiadomo jaką pełni rolę. Natomiast zmiana miejsca w kalendarzu liturgicznym na ostatnią niedzielę roku liturgicznego, tj. tuż przed Adwentem, sugeruje, że panowanie Jezusa Króla nad ziemią nastąpi dopiero z chwilą Jego powrotu.
