W drugim dniu Ogólnopolskiego Wieczernika Wspólnoty Dusz Najmniejszych zgromadziliśmy się ponownie wokół ołtarza, w sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej. Tego dnia Kościół czcił Maryję jako Królową. Jednakże Ewangelia z dnia ukazała nam Ją nie na tronie, lecz w prostocie nazaretańskiego domu, zasłuchaną w słowo Boga i wypowiadającą swoje pokorne: „Niech mi się stanie według słowa twego”. (Niezbędnik katolika)

To niezwykła lekcja dla dusz najmniejszych: Maryja króluje, ponieważ pozwoliła Bogu królować w sobie. Stała się małą, aby On mógł dokonać przez Nią rzeczy wielkich. Przyszliśmy więc na Eucharystię, aby razem z Maryją powiedzieć Jezusowi swoje „tak”: w radości i cierpieniu, w tym, co rozumiemy, i w tym, czego jeszcze nie potrafimy zrozumieć. Prosiliśmy, aby Duch Święty uczynił nasze serca żywym mieszkaniem Jezusa, abyśmy po zakończeniu Wieczernika mogli zanieść Go innym.

Ewangelia dnia (Łk 1,26-38) poprowadziła nas do Nazaretu. Bóg przyszedł do młodej, pokornej Dziewczyny i powierzył Jej tajemnicę, która przekracza ludzkie możliwości. Maryja pyta, słucha, a potem odpowiada: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. (Niezbędnik katolika)

To jeden z najpiękniejszych obrazów powołania duszy najmniejszej. Maryja przyjmuje Słowo, Duch Święty zstępuje na Nią i zaczyna w Niej żyć Jezus. To samo, w wymiarze duchowym, powinno dokonywać się w nas: przyjąć Jezusa, pozwolić działać Duchowi Świętemu, nosić Chrystusa w sercu i dawać Go ludziom.

Tutaj, przed Matką Bożą Brzemienną, ta Ewangelia nabiera szczególnej wymowy. Dusza najmniejsza ma być niejako duchowo brzemienna Jezusem — tak pełna Jego obecności, aby inni mogli spotkać Go przez jej miłość, dobroć, przebaczenie i modlitwę. Słuchając Ewangelii, stawialiśmy sobie pytania: „Co Bóg chce mi dać?”, oraz: „Komu chce dać Jezusa przeze mnie?”

W końcowym momencie Eucharystii dokonaliśmy Aktu Zawierzenia Wspólnoty Dusz Najmniejszych Matce Najświętszej. Niech ta wspólnie odmówiona modlitwa będzie naszym świadomym i szczerym: „Maryjo, należymy do Ciebie. Prowadź nas do Jezusa. Ucz nas kochać tak, jak Ty kochałaś. Ucz nas Twojego fiat”.

Wsłuchajmy się jeszcze raz w pełny tekst zawierzenia, powtarzajmy go często i uczyńmy wszystko, aby nieustannie w tym zawierzeniu trwać.